Υπογονιμότητα, από την Μοντέρνα στην Μεταμοντέρνα Ιατρική Σκέψη

ΥΠΟΓΟΝΙΜΟΤΗΑ
ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΟΝΤΕΡΝΑ ΣΤΗΝ ΜΕΤΑΜΟΝΤΕΡΝΑ ΙΑΤΡΙΚΗ ΣΚΕΨΗ ΚΑΙ Η ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑΤΙΚΗ ΥΠΟΣΤΗΡΙΚΤΙΚΗ ΕΝΙΣΧΥΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΙΑΤΡΙΚΟ ΒΕΛΟΝΙΣΜΟ

ΥΠΟΓΟΝΙΜΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΘΕΡΠΕΥΤΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ ΝΟΟΤΡΟΠΙΑΣ Ή ΑΛΛΑΓΗ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΟΣ (mindset shift)

Η σύγχρονη πραγματικότητα δεν αφήνει πολλά περιθώρια επιλογών στο υπογόνιμο ζευγάρι.
Συχνά, οι άνθρωποι βρίσκονται εγκλωβισμένοι σε έναν ανηφορικό μονόδρομο, πλούσιο σε ελπίδες μιας απατηλής "νοοτροπίας της αφθονίας", αλλά φτωχό σε ουσιαστικά αποτελέσματα.
Η διαδρομή αυτή ξεκινά από ένα βασικό και επιτακτικό ανθρώπινο συναίσθημα: τον φόβο, ο οποίος γεννιέται από την έννοια της "ανάγκης".

Τι μπορεί, λοιπόν, να κάνει το ζευγάρι;
Τον αφήνει η παραδοσιακή νοοτροπία του περιβάλλοντός του να δράσει διαφορετικά; Τα στερεότυπα που κυριαρχούν στη σκέψη μας είναι ιδέες έτοιμες, "σε συσκευασία δώρου" και βαθιά ριζωμένες μέσα μας.
Αποτελούν προϊόν μακροχρονίων μηχανισμών κοινωνικής επίδρασης και βασίζονται σε αυθαίρετες γενικεύσεις που εμποδίζουν τη λειτουργία της κρίσης.

Αυτή η έλλειψη κρίσης μάς οδηγεί σε επιφανειακές αξιολογήσεις, στην εξιδανίκευση των δικών μας τεχνοκρατικών προτύπων και τελικά, στη διαστρέβλωση της πραγματικότητας που επηρεάζει τις επιλογές της ζωής μας.
Το αντίδοτο ξεκινά από την παιδεία, η οποία δίνει στη σκέψη τη δυνατότητα να κόψει τις ρίζες των προκαταλήψεων και να συλλάβει τον κόσμο ως "όλον" και όχι ως ξεχωριστά, ασύνδετα κομμάτια. Έτσι γεννιέται η πρόοδος.

Στον κόσμο που ζούμε, η πληροφορία πολλαπλασιάζεται και αναδομείται καθημερινά. Κανείς δεν μπορεί να επιβιώσει επιμένοντας σε έναν πάγιο, άκαμπτο τρόπο σκέψης.
Αλλαγή νοοτροπίας σημαίνει, πρώτα απ’ όλα, αποκατάσταση της εσωτερικής φαντασίας. Ο άνθρωπος οφείλει να αξιολογεί κάθε εξωτερικό ερέθισμα και να αγκαλιάζει οτιδήποτε φέρνει πνοή αλλαγής και τον βοηθά να πετύχει τον στόχο του.

ΤΟ ΑΔΙΕΞΟΔΟ ΤΟΥ ΔΥΤΙΚΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΜΟΝΤΕΡΝΙΣΜΟΥ

Η σύγχρονη αναπαραγωγική ιατρική σίγουρα κάνει θαύματα. Τα κάνει όμως πάντα; Δυστυχώς όχι. Υπάρχει ένα μεγάλο κενό, το οποίο η σημερινή κλασική ιατρική γνώση αδυνατεί να ανταποκριθεί μόνη της.

Η μοντέρνα δυτική ιατρική παρουσιάζει μια θεαματική συσσώρευση γνώσης, από την οποία όμως ο κάθε επιστήμονας κατέχει ένα πολύ μικρό, εξειδικευμένο τμήμα.
Ως αποτέλεσμα, οι γιατροί διαφόρων ειδικοτήτων χάνουν τις γέφυρες επικοινωνίας μεταξύ τους. Ταυτόχρονα, η ιατρική έχει χάσει μία από τις ισχυρότερες δυνάμεις της: το ανθρώπινο άγγιγμα και τη φυσική εξέταση, που αποτελεί θαυμαστό προνόμιο της επιστήμης, όπως επισημαίνει ο Καθηγητής του Πανεπιστήμιου Stanford Abraham Verghese
Μετατρέποντας τον κλασικό γιατρό σε έναν «μηχανικό της υγείας» (Monnier), η δυτική ιατρική εγκλωβίζεται συχνά σε θεραπευτικές αντιφάσεις:

> Θεραπεύει το σύμπτωμα και όχι την αιτία: Τα συμπτώματα είναι η έκφραση της ασθένειας, όχι η ίδια η ασθένεια.
> Ξεχνά τη συν-λειτουργία της φύσης: Τα δομικά στοιχεία του οργανισμού παρουσιάζουν μια συνεχή ροή ύλης και ενέργειας.
Μέσα από αυτή τη συνεργική και δυναμική διαδικασία γεννιέται η δημιουργία. Όπως αναφέρει ο Βερνάντ, η μελέτη των βιολογικών φαινομένων δεν μπορεί να γίνεται με τους νόμους της μηχανικής βαρύτητας.
> Θεοποιεί την τεχνολογία: Μελετά ένα άρρωστο όργανο ως ένα απομονωμένο μοντέλο παθολογίας. Αυτή η τάση ποσοτικοποίησης και μηχανικοποίησης των πάντων θεραπεύει την κορυφή του παγόβουνου, χωρίς να φτάνει στη βάση του προβλήματος.
Ο Σωκράτης δίδασκε: "Δεν θα πρέπει να επιχειρεί κανείς να θεραπεύσει τα μάτια χωρίς το κεφάλι, ούτε το κεφάλι χωρίς το σώμα, ούτε λοιπόν το σώμα χωρίς την ψυχή... γιατί το μέρος δεν μπορεί ποτέ να είναι καλά εάν το όλον δεν είναι καλά".
Ο μοντερνισμός επιμένει να θεραπεύει μόνο τη "Νόσο" (τις αντικειμενικές παθολογικές μεταβολές του σώματος).
Αντίθετα, η μετανεωτερική εποχή επιβάλλει τη θεραπεία της "Ασθένειας"— δηλαδή της υποκειμενικής ερμηνείας, της ψυχολογίας και της αντίδρασης του ατόμου σε αυτά τα συμπτώματα.

Η ΜΕΤΑΜΟΝΤΕΡΝΑ ΣΥΝΘΕΣΗ, Ο ΙΑΤΡΙΚΟΣ ΒΕΛΟΝΙΣΜΟΣ & Η ΟΛΙΣΤΙΚΗ ΕΠΑΝΑΦΟΡΑ

Ο όρος "μεταμοντέρνος" στην επιστήμη και την τέχνη αντιπροσωπεύει μια ρήξη με την απόλυτη γραμμικότητα.
Αρνείται την ύπαρξη μίας και μόνο δογματικής αλήθειας και χρησιμοποιεί μια ποικιλία παραδοσιακών στοιχείων σε πρωτότυπες και νέες συνθέσεις.

Στην ιατρική, η μεταμοντέρνα σκέψη πραγματώνεται μέσα από τη συνεργασία της δυτικής ιατρικής γνώσης και τεχνολογίας με την Ολιστική Ιατρική.
Ο ιατρικός βελονισμός (με ρίζες στην Παραδοσιακή Κινεζική Ιατρική και με καταγεγραμμένα γυναικολογικά κείμενα από το 1500 π.Χ.) δεν παρουσιάζει τα μειονεκτήματα της αποσπασματικής προσέγγισης:

> Δεν απομονώνει το όργανο: Έχει τη διορατικότητα να αντιμετωπίζει τον οργανισμό ως ολότητα, στοχεύοντας στην αιτία των γεγονότων και όχι απλώς στα αποτελέσματα.
> Ενεργοποιεί την αυτοΐαση: Δίνει τη δυνατότητα στο σώμα να φέρει εις πέρας το ιαματικό του έργο πριν οι παθολογικές αλλοιώσεις των ιστών προχωρήσουν σε μη αναστρέψιμο στάδιο.

Η ΔΙΑΦΟΡΑ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΜΟΝΤΕΡΝΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΜΕΤΑΜΟΝΤΕΡΝΑ ΙΑΤΡΙΚΗ ΣΚΕΨΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΓΟΝΙΜΟΤΗΤΑ

 

Η ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΤΕΚΜΗΡΙΩΣΗ ΤΗΣ ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑΤΙΚΗΣ ΔΡΑΣΗΣ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΒΕΛΟΝΙΣΜΟΥ

Όπως αναφέρεται και στα Αρχεία της Ελληνικής Ιατρικής (2008, 25(6):790-798), είναι αλαζονικό για κάθε ανθρώπινο σύστημα να θεωρεί ότι έφτασε στην τελειότητα.
Η δυτική ιατρική, παρά τα επιτεύγματά της, συχνά εμφανίζει περιορισμένα ποσοστά απόλυτης επιτυχίας όταν δρα απομονωμένη.

Συνδυάζοντας τα πλεονεκτήματα και τα τεχνολογικά εργαλεία της μοντέρνας δυτικής ιατρικής με την αρχαία σοφία και την ενεργειακή προσέγγιση του ιατρικού βελονισμού, μπορούμε να προσφέρουμε τα μέγιστα δυνατά αποτελέσματα.
Όπως υπενθυμίζει ο Robert Oppenheimer, οι πρόσφατες ανακαλύψεις δεν είναι παρά εξειδικεύσεις και λεπτομερείς διερευνήσεις της βασικής διδασκαλίας της αρχαίας σοφίας.

Μήπως λοιπόν και στην ιατρική συνδυάζοντας τα πλεονεκτήματα της μοντέρνας ιατρικής με την παραδοσιακή κινέζικη ιατρικής, με γραπτά κείμενα για γυναικολογικά θέματα από το 1500 π.Χ., μπορούμε να συνδυάσουμε τα καλύτερα αποτελέσματα κάνοντας την "νοοτροπίας της αφθονίας" πραγματικά πραγματικότητα?

ΟΛΙΣΤΙΚΗ ΙΑΤΡΙΚΗ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΛΙΣΤΙΚΗ ΕΠΑΝΑΦΟΡΑ

ARCHIVES OF HELLENIC MEDICINE 2008, 25(6):790 - 798

... Είναι μάλλον αλαζονικό για κάθε ανθρώπινο εγχείρημα ή σύστημα να θεωρεί ότι έφθασε την τελειότητα.

Ειδικά σε ό,τι αφορά στη δυτική Ιατρική, ο απολογισμός μπορεί να μην είναι όσο καλός νομίζαμε μέχρι τώρα, καθώς φαίνεται για παράδειγμα από τις μελέτες τόσο στις ΗΠΑ όσο και στο Ηνωμένο Βασίλειο ότι ποσοστό μόνο 10–20% των ιατρικών παρεμβάσεων είναι επιστημονικά αποδεδειγμένο πως επιφέρουν το επιθυμητό αποτέλεσμα, ενώ η πλειονότητα χρησιμοποιείται χωρίς να έχει αποδειχθεί το όφελος, με αποτέλεσμα ο όρος επιστημονική Ιατρική ή ιατρική επιστήμη να μοιάζει πραγματικά οξύμωρος και όχι ικανός να αποτελέσει τη βάση διάκρισης της δυτικής Ιατρικής από την ολιστική.

Από την άλλη πλευρά, δεν μπορεί να αγνοηθεί το γεγονός ότι ολοένα και περισσότερα προγράμματα εναλλακτικής Ιατρικής εντάσσονται στα θεσμικά προγράμματα σπουδών των ιατρικών σχολών, εξασφαλίζοντας με αυτόν τον τρόπο την κατάλληλη εκπαίδευση των ιατρών που τα παρέχουν και αποκλείοντας ταυτόχρονα την καπηλεία των μεθόδων αυτών από μη ιατρούς.
Η μετριοφροσύνη για τα επιτεύγματα και η προσδοκία στη βοήθεια από άλλες πηγές είναι
χαρακτηριστικά που οποιοδήποτε ανθρώπινο εγχείρημα ή σώμα γνώσης και πρακτικών πρέπει να διαθέτει, ειδικά αν είναι ταγμένο στην υπηρεσία της ανθρωπότητας.

Η σύγχρονη δυτική Ιατρική –λησμονώντας ότι κάποτε βρισκόταν σε μια ανάλογη θέση– παραμένει προσκολλημένη στην ανταγωνιστική παράδοση που έχει τις ρίζες της στις αρχές της νεωτερικότητας παρουσιάζοντας μια αδράνεια σε σχέση με τις λεγόμενες σκληρές επιστήμες να ακολουθήσει τις εξελίξεις που έχουν σημειωθεί στα πλαίσια της μετανεωτερικής εποχής. Αποφεύγει έτσι την επαφή και τη συνδιαλλαγή με το παλιό, το οποίο όμως, στα πλαίσια αυτών των νεότερων θεωρήσεων, επιστρέφει ως νέο.
Κατά τη γνώμη μας, θα πρέπει, αν θέλει να αναβαθμίσει τις υπηρεσίες που προσφέρει και να αποτελεί το σημείο αναφοράς της Ιατρικής του μέλλοντος, να καλωσορίσει πιθανούς νέους συμμάχους, νέες προσεγγίσεις των κοινών σκοπών και κυρίως εποικοδομητική κριτική.

Ν.Γ. Ευαγγελάτος, Α.Γ. Βαϊόπουλος. Α’ Παθολογική Κλινική, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών http://www.mednet.gr/archives/2008-6/pdf/790.pdf