Λιπώδης Ιστός και Ιατρικός Βελονισμός

ΛΙΠΩΔΗΣ ΙΣΤΟΣ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΣ ΒΕΛΟΝΙΣΜΟΣ: Η ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΣΤΗ ΝΕΥΡΟΤΡΟΠΟΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΤΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΟΥ ΒΑΡΟΥΣ

Δρώντας στοχευμένα στον υποδόριο λιπώδη ιστό, ο ιατρικός βελονισμός δεν βοηθά απλώς στην τοπική λιπόλυση και τη βελτίωση της μικροκυκλοφορίας.
Επανέρχεται στην ίδια τη "ρίζα" του προβλήματος, ρυθμίζοντας το αυτόνομο νευρικό σύστημα, εξισορροπώντας τα σήματα πείνας και κορεσμού και θωρακίζοντας τη μεταβολική υγεία.
Σε αυτό το άρθρο, αναλύουμε πώς ο ιατρικός βελονισμός συνεργάζεται με τη βιολογία του σώματός μας, προσφέροντας μια εξατομικευμένη και ολιστική απάντηση στην ανάπλαση, τη σμίλευση και την ουσιαστική ίαση του οργανισμού.

Η ΣΙΩΠΗΛΗ  ΑΠΕΙΛΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΕΤΑΒΟΛΙΣΜΟ

Ο λιπώδης ιστός αποτελεί ένα βασικό και απαραίτητο συστατικό του ανθρώπινου οργανισμού γιατί είναι όχι μόνο το κύριο όργανο αποθήκευσης ενέργειας σε περίοδο υπερπροσφοράς και απόδοσης αυτής της αποθηκευμένης ενέργειας σε περιόδους στέρησης αλλά και ένα πολύ σύνθετο ενδοκρινές όργανο, ρυθμιστής της ενεργειακής ομοιόστασης του οργανισμού.

Η μάζα του λιπώδους ιστού εξαρτάται από τον αριθμό και τον όγκο των λιποκυττάρων από τα οποία αποτελείται.

Ο ιστός αυτός εντοπίζεται είτε κάτω από το δέρμα, σχηματίζοντας το υποδόριο λίπος, είτε βαθιά στην κοιλιακή χώρα, σχηματίζοντας το σπλαχνικό λίπος το οποίο περιβάλλει ζωτικά όργανα του κορμού (όπως το έντερο και το στομάχι).

Το σπλαχνικό λίπος δεν πρέπει να συγχέεται με το απαραίτητο ή δομικό λίπος, το οποίο είναι αναγκαίο για τη ζωή και υπάρχει σε μικρές ποσότητες στην καρδιά, στους μύες και στους πλούσιους σε λίπος ιστούς του κεντρικού νευρικού μας συστήματος.
Επίσης, η λιπώδης διήθηση του ήπατος είναι ένα από τα συχνότερα αποτελέσματα της αύξησης του σπλαχνικού λίπους, κατά την οποία το πλεονάζον λίπος αποθηκεύεται παθολογικά μέσα στα κύτταρα του ήπατος και όχι γύρω από αυτό.
Το υποδόριο λίπος αντιπροσωπεύει περίπου το 80% της ολικής ποσότητας λίπους και το σπλαχνικό το 20%.
Αν και το σπλαχνικό λίπος αποτελεί το μικρότερο ποσοστό, είναι μεταβολικά πολύ πιο ενεργό, παρουσιάζει αυξημένη λιπολυτική ικανότητα και παράγει ουσίες (αδιποκίνες και φλεγμονώδεις παράγοντες) που αυξάνουν την ινσουλινοαντίσταση.

Η αύξηση του λιπώδους ιστού είναι πάντα το μακροπρόθεσμο αποτέλεσμα θετικού ισοζυγίου ανάμεσα στις προσλαμβανόμενες και τις δαπανόμενες θερμίδες, με τελικό αποτέλεσμα οι επιπλέον έστω και ελάχιστες θερμίδες να αποθηκεύονται υπό την μορφή των τριγλυκεριδίων στα λιποκύτταρα.
Ο λιπώδης ιστός στην αρχή αυξάνει τον όγκο των υπαρχόντων λιποκυττάρων (υπερτροφία) και σε δεύτερο στάδιο τον αριθμό των λιποκυττάρων (υπερπλασία) 

 Τα κύτταρα που αποτελούν τον λιπώδη ιστό διακρίνονται στα:

• Λευκά λιποκύτταρα που βρίσκονται σε όλη την έκταση του οργανισμού και αποτελούνται κατά 90% από λίπος με δυο λειτουργικούς στόχους:

1. την αποθήκευση ενέργειας υπό μορφή τριγλυκεριδίων τα οποία απελευθερώνουν ελεύθερα λιπαρά οξέα στην κυκλοφορία ως καύσιμη ύλη. Αντίθετα, στην παχυσαρκία προκαλείται αύξηση του λευκού λιπώδους ιστού, η οποία ευνοεί την αντίσταση των κυττάρων του οργανισμού στην ινσουλίνη, με εμφάνιση σακχαρώδους διαβήτη τύπου ΙΙ.
2. την παραγωγή ορμονών (ενδοκρινές όργανο): λεπτίνη, ρεζιστίνη, αντιπονεκτίνη.

• Τα φαιά λιποκύτταρα είναι πολύ πλούσια σε μιτοχόνδρια και η κύρια λειτουργία τους είναι η θερμογένεση.
  
  

Το φυσιολογικό και απαραίτητο λίπος για τη σωστή λειτουργία του οργανισμού μας διαφέρει ανάλογα:

• με το φύλο (οι γυναίκες σε γενικές γραμμές έχουν αποθηκευμένο περισσότερο λίπος από τους άντρες),
• την ηλικία (υπάρχει μια γενικότερη αύξηση του συνολικού σωματικού λίπους με την ηλικία του ανθρώπου),
• την κληρονομικότητα και την γονιδιακή προδιάθεση (δεν μπορούμε να παρέμβουμε καθόλου).
  
  

 Καθώς η ηλικία αυξάνεται, το ποσοστό του λίπους μεγαλώνει αλλά σε γενικές γραμμές τα επιθυμητά όρια για τους ενηλίκους είναι:

• 13-20% στους άντρες,
• 23-30% στις γυναίκες.
• Μεταξύ της ηλικίας 30 - 60 το ποσοστό λίπους σε αγύμναστες γυναίκες αυξάνει σταθερά με μέσο όρο αύξησης 1,5 - 2% ανά δεκαετία.
  
  

Η πλέον σύγχρονη μέθοδος εκτίμησης του λιπώδη ιστού είναι η μέθοδος DEXA.
Η μέθοδος DEXA είναι η ολοσωματική λιπομέτρηση η οποία προσδιορίζει πέραν της οστικής μάζας, τον λιπώδη και τον μυϊκό ιστό και την κατανομή με αντικειμενικό τρόπο του λίπους στο σώμα.
Η ολοσωματική ανάλυση με την μέθοδο DEXA μπορεί να εκτιμήσει με εξαιρετικά μεγάλη ακρίβεια σε ποια ποσότητα και σε ποια συγκεκριμένη περιοχή του σώματος, την απώλεια ή την απόκτηση μυϊκής μάζας ή λιπώδους ιστού.

Η μόλις 3 λεπτών διάρκειας εξέταση είναι ασφαλής από άποψη προσλαμβανόμενης ακτινοβολίας καθώς συγκρίνεται με την ακτινοβολία που προσλαμβάνει ο επιβάτης αεροπλάνου σε μεγάλες διαδρομές ή με την ποσότητα ακτινοβολίας που προσλαμβάνει κάποιος που δραστηριοποιείται στην ύπαιθρο για μερικές μόνο ημέρες και είναι μικρότερη από το 1/10 της δόσης που λαμβάνει κανείς από μία ακτινογραφία θώρακος.

 ΕΠΙΤΑΧΥΝΣΗ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΚΗΣ ΓΗΡΑΝΣΗΣ ΑΠΟ ΤΟ ΣΠΛΑΧΝΙΚΟ ΛΙΠΟΣ

Τα ευρήματα, που δημοσιεύθηκαν στο European Heart Journal, υποδεικνύουν ότι ο σωματότυπος μπορεί να παίζει σημαντικότερο ρόλο από το σωματικό βάρος, όσον αφορά την καρδιαγγειακή υγεία.

ΣΩΜΑΤΟΤΥΠΟΣ ΜΗΛΟ	ΣΩΜΑΤΟΤΥΠΟΣ ΑΧΛΑΔΙ
Οι άνδρες με λίπος συγκεντρωμένο γύρω από την κοιλιά παρουσίαζαν μεγαλύτερες ενδείξεις πρόωρης γήρανσης της καρδιάς.	Οι γυναίκες με γενετική προδιάθεση να αποθηκεύουν λίπος στους γοφούς και τους μηρούς (το γλουτομηριαίο λίπος, που δίνει το σχήμα «αχλάδι») φάνηκε να έχουν πιο υγιή και νεανική καρδιά. Αυτό το λίπος που βρίσκεται στο κάτω μέρους του σώματος ενδέχεται μάλιστα να λειτουργεί προστατευτικά έναντι των καρδιοπαθειών, των εγκεφαλικών και του Διαβήτη Τύπου 2. Οι ερευνητές διαπίστωσαν επίσης ότι τα υψηλότερα επίπεδα οιστρογόνων σε γυναίκες πριν την εμμηνόπαυση συνδέονται με πιο αργή γήρανση της καρδιάς.
Σύμφωνα με τον Καθηγητή Declan O’Regan, από το Imperial College του Λονδίνου το “κακό” λίπος, που συσσωρεύεται βαθιά γύρω από τα όργανα, επιταχύνει τη γήρανση της καρδιάς.