Γιατί Μακροπρόθεσμα Αποτυγχάνει η Κλασική Διαιτολόγια

ΑΡΧΕΓΟΝΟΙ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΙ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ

Ο άνθρωπος εξελίχθηκε φυλογενετικά σε συνθήκες διατροφικής ένδειας, όντας ταυτόχρονα κυνηγός και θήραμα, όπως όλοι οι ζώντες οργανισμοί.
Η εύρεση τροφής δεν ήταν εξασφαλισμένη, ακόμα και για πολύ μεγάλα χρονικά διαστήματα. Αυτό συνετέλεσε στη δημιουργία δομών οικονομικής λειτουργίας και επιβίωσης με αποτέλεσμα ο άνθρωπος να αποκτήσει τη δυνατότητα αποθήκευσης μεγάλων ποσοτήτων ενέργειας με τη μορφή λίπους σε περιόδους υπερπροσφοράς τροφής, αλλά και μείωσης της μεταβολικής δραστηριότητας σε περιόδους στέρησης.

Αυτοί ακριβώς οι αρχέγονοι μηχανισμοί οικονομικής λειτουργίας και επιβίωσης κινητοποιούνται όταν η απώλεια βάρους ξεπεράσει το 10% του συνολικού σωματικού βάρους σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα (έως ένα έτος).

Η διαδικασία αυτή αυξάνει το ορεξιογόνο Νευροπεπτίδιο Υ (NPY) και τη γκρελίνη, με αποτέλεσμα την εμφάνιση του
“Διαιτητικού Παραδόξου” : “Το μακροχρόνιο αποτέλεσμα της δίαιτας οδηγεί σε περαιτέρω αύξηση του βάρους”, επειδή το σώμα αμύνεται στη στέρηση τροφής, μειώνοντας τον μεταβολισμό του και ζητώντας πίσω τις χαμένες του θερμίδες.

ΝΕΥΡΟΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΗ ΕΡΜΗΝΕΙΑ TOY ΔΙΑΙΤΗΤΙΚΟΥ ΠΑΡΑΔΟΞΟΥ ΚΑΙ ΥΠΟΘΑΛΑΜΟΣ

Αυτή η διαιτητική παράδοξη συμπεριφορά σήμερα εξηγείται μέσω του μηχανισμού της νευροτροποποίησης.
Ο όρος νευροτροποποίηση αναφέρεται σε θεραπείες οι οποίες, μέσω ηλεκτρικής ή χημικής μεταβολής της μετάδοσης ενός σήματος στο νευρικό σύστημα, διεγείρουν, αναστέλλουν ή συντονίζουν τη δραστηριότητα των νευρώνων ή των νευρωνικών δικτύων.

Η σταθερότητα του σωματικού βάρους σε βάθος χρόνου εξασφαλίζεται μέσω του Κεντρικού Νευρικού Συστήματος (ΚΝΣ), το οποίο μεταβάλλει την πρόσληψη τροφής ανάλογα με τις ενεργειακές απαιτήσεις του σώματος.
Από τη μία πλευρά, η πρόσφατη πρόσληψη θρεπτικών ουσιών και, από την άλλη, τα ήδη υπάρχοντα ενεργειακά αποθέματα του λιπώδους ιστού στέλνουν μηνύματα σε μια συγκεκριμένη δομή του εγκεφάλου που ονομάζεται υποθάλαμος, ο οποίος αποτελεί τον κεντρικό ρυθμιστή της πρόσληψης τροφής.
Οι πληροφορίες αυτές φτάνουν στον υποθάλαμο μέσω δύο δρόμων:

• Τον ορμονικό δρόμο: Μέσω της αιματικής κυκλοφορίας από την περιφέρεια, με τη δράση της ορμόνης λεπτίνης (που μειώνει την υπερφαγία) από τον λιπώδη ιστό και της ορμόνης γκρελίνης (με ορεξιογόνο δράση) από το στομάχι.
• Τον νευρικό δρόμο: Μέσω των νευρωνικών συνδέσεων από άλλες εγκεφαλικές περιοχές, με τη μεσολάβηση του ορεξιογόνου Νευροπεπτιδίου Υ (NPY) και του ανορεξιογόνου πεπτιδίου προ-οπιομελανοκορτίνης (POMC).
  Οι νευρωνικές αυτές συνδέσεις κατά τη διαδρομή τους ενσωματώνονται μαζί με γνωσιακές, οπτικές, οσφρητικές και γευστικές πληροφορίες, γεγονός που εξηγεί διάφορες συμπεριφορές του παχύσαρκου ατόμου.

 
ΤΟ ΝΕΥΡΟΠΕΠΤΙΔΙΟ Υ (NPY) ΚΑΙ ΟΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ ΣΤΟ ΣΩΜΑ

• Στρες και λίπος: Σε καταστάσεις στρες, τα επίπεδα του νευροπεπτιδίου Υ αυξάνονται σημαντικά, οδηγώντας σε αυξημένη εναπόθεση λίπους.
• Παράταση γευμάτων: Το NPY παρατείνει τη διάρκεια λήψης τροφής, οδηγώντας στην κατανάλωση μεγαλύτερων γευμάτων. Έτσι, όχι μόνο διευκολύνει την έναρξη του γεύματος, αλλά καθυστερεί παράλληλα και την αίσθηση του κορεσμού.
• Δράση μακράς διάρκειας: Η ορεξιογόνος δράση του είναι παρατεταμένη, αφού συνήθως διαρκεί αρκετές ώρες ή και περισσότερο.
• Κεντρικές και περιφερικές δράσεις: Η κύρια δράση του NPY στην αύξηση της όρεξης επιτυγχάνεται στο ΚΝΣ. Στην περιφέρεια, ωστόσο, συμβάλλει στην αύξηση του αγγειακού τόνου (και συνεπώς της αρτηριακής πίεσης), στην αγγειογένεση του λιπώδους ιστού, καθώς και στον πολλαπλασιασμό των λιποκυττάρων.
• Πολυλειτουργικός ρόλος: Εμπλέκεται σε διάφορες άλλες φυσιολογικές διεργασίες του εγκεφάλου, όπως η μνήμη, η εκμάθηση, η επιληψία, οι κιρκάδιοι ρυθμοί, η σεξουαλική λειτουργία και οι αντιδράσεις στο στρες. Αποτελεί αναπόσπαστο παράγοντα της νευρικής ρύθμισης του ενεργειακού ισοζυγίου.

ΙΑΤΡΙΚΟΣ ΒΕΛΟΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Ο ΕΠΑΝΑΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ

Η σύγχρονη ιατρική έρευνα επιβεβαιώνει τη θέση του ιατρικού βελονισμού ως μια έγκυρη μορφή κλινικής νευροτροποποίησης. Αντίθετα με μια απλή δίαιτα θερμιδικού ελλείμματος, ο ιατρικός βελονισμός επενεργεί απευθείας στο Κεντρικό Νευρικό Σύστημα.

Οι έρευνες, συμπεριλαμβανομένης της σημαντικής δουλειάς της Dr. Ladan Eshkevari στο Πανεπιστήμιο Georgetown, δείχνουν ότι ο ηλεκτροβελονισμός μπορεί να μπλοκάρει την υπερβολική αύξηση του NPY και να ρυθμίσει τον άξονα του στρες (HPA), μειώνοντας τη συναισθηματική υπερφαγία.
Αυτό επιτυγχάνεται μέσω των εξής μηχανισμών:

• Καταστολή του NPY & ενεργοποίηση της POMC
  Ο βελονισμός μειώνει τα επίπεδα του ορεξιογόνου NPY στον τοξοειδή πυρήνα του υποθαλάμου και αυξάνει τα επίπεδα της προ-οπιομελανοκορτίνης (POMC), η οποία δίνει το σήμα του κορεσμού.
• Ρύθμιση περιφερειακών ορμονών
  Βελτιώνει την ευαισθησία στη λεπτίνη και την ινσουλίνη.
  Στα παχύσαρκα άτομα εμφανίζεται συχνά "αντίσταση στη λεπτίνη", ο εγκέφαλος δηλαδή δεν "ακούει" το σήμα ότι υπάρχει επαρκές λίπος, με αποτέλεσμα να εκπέμπει μόνιμα σήμα λιμοκτονίας.
  Ο ιατρικός βελονισμός βοηθά στην αποκατάσταση αυτής της επικοινωνίας.
• Δράση μέσω του πνευμονογαστρικού νεύρου
  Όπως αναφέρεται στην υπόθεση του Antonio Damasio για τη χωρητικότητα του στομάχου, σύγχρονες μελέτες δείχνουν ότι ο βελονισμός (ιδίως ο ωτοβελονισμός) διεγείρει τις προσαγωγές ίνες του πνευμονογαστρικού νεύρου.
  Αυτό επιβραδύνει τη γαστρική κένωση και στέλνει σήματα κορεσμού στον εγκέφαλο μέσω του πεπτιδίου GLP-1.

ΚΛΑΣΙΚΗ ΙΑΤΡΙΚΗ - ΔΙΑΤΡΟΦΟΛΟΓΙΑ

Η παχυσαρκία δεν είναι ζήτημα “έλλειψης θέλησης”, αλλά μια πολύπλοκη νευροενδοκρινική νόσος.
Ενώ η κλασική δίαιτα αντιμετωπίζει μόνο το αποτέλεσμα (τις θερμίδες), ο ιατρικός βελονισμός στοχεύει στην αιτία (τη νευρωνική δυσλειτουργία).

Οι διεθνείς κατευθυντήριες οδηγίες τονίζουν ότι ο ιατρικός βελονισμός λειτουργεί ιδανικά ως συμπληρωματική θεραπεία (adjunctive therapy).
Βοηθά τον ασθενή να τηρήσει μια ισορροπημένη διατροφή χωρίς το ανυπόφορο αίσθημα πείνας, το στρες και τη μεταβολική κατάρρευση που συνήθως οδηγούν στην αποτυχία.

ΙΑΤΡΙΚΟΣ ΒΕΛΟΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΜΑΚΡΟΧΡΟΝΙΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΟΥ ΒΑΡΟΥΣ

Ο βελονισμός και ο ωτοβελονισμός συμβάλλουν καθοριστικά στη ρύθμιση αυτών των ομοιοστατικών μηχανισμών και στη λειτουργία του νευροπεπτιδίου Υ, επαναρρυθμίζοντας το σημείο ισορροπίας (set point) του σώματος.
Το αποτέλεσμα είναι ότι οι τροποποιητικοί αυτοί μηχανισμοί ελέγχου του βάρους προσαρμόζονται πλήρως στη νέα πραγματικότητα. Ο οργανισμός, "ξεχνώντας" το προηγούμενο αυξημένο βάρος του, σταθεροποιείται στο νέο επιθυμητό επίπεδο και σταματά να ζητάει πίσω τα απολεσθέντα κιλά.