Διαταραχές Αυτιστικού Φάσματος

ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ ΑΥΤΙΣΤΙΚΟΥ ΦΑΣΜΑΤΟΣ (ΔΑΦ): Η ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑΤΙΚΗ ΝΕΥΡΟΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΗ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ

Ο Αυτισμός ή Διαταραχή Αυτιστικού Φάσματος (ΔΑΦ) ορίζεται ως μια σύνθετη νευροαναπτυξιακή διαταραχή που εκδηλώνεται κατά την παιδική ηλικία και επηρεάζει τη δομή της επικοινωνίας και της συμπεριφοράς.
Ο όρος "αυτισμός" χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά το 1911 από τον ψυχίατρο Eugen Bleuler, ενώ η πρώτη ολοκληρωμένη κλινική περιγραφή της διαταραχής έγινε το 1943 από τον ψυχίατρο Leo Kanner. Το 1979, η Lorna Wing, πρωτοπόρος παγκοσμίως στον τομέα των αναπτυξιακών διαταραχών, περιέγραψε τα βασικά ελλείμματα του αυτισμού ως μια "τριάδα διαταραχών", η οποία περιλαμβάνει:

• Τη Λεκτική ή Μη Λεκτική Επικοινωνία
  Εκδηλώνεται με καθυστέρηση ή πλήρη απουσία λόγου, ηχολαλία, ή με την τάση του ατόμου να μιλά ασταμάτητα και αποκλειστικά για ένα συγκεκριμένο θέμα.
• Την Κοινωνική Αλληλεπίδραση
  Χαρακτηρίζεται από περιορισμένη ή απούσα οπτική επαφή, έλλειψη μίμησης και δυσκολία ένταξης σε ομαδικά παιχνίδια και κοινωνικά σύνολα.
• Την Ανάπτυξη της Φαντασίας και τη Στερεότυπη Σκέψη
  Συνοδεύεται από εμμονική, τελετουργική ενασχόληση με συγκεκριμένα αντικείμενα ή καταστάσεις, επαναλαμβανόμενες συμπεριφορές (στερεοτυπίες) και έντονη αντίδραση σε οποιαδήποτε αλλαγή της καθημερινής ρουτίνας.

Τα παιδιά που εμπίπτουν στο φάσμα της ΔΑΦ διαφέρουν σημαντικά μεταξύ τους, τόσο ως προς τον βαθμό της διαταραχής όσο και ως προς τα ειδικά συμπεριφορικά τους συμπτώματα. Την τελευταία δεκαετία καταγράφεται μια δραματική αύξηση στη συχνότητα διάγνωσης του αυτισμού.
Τα επίσημα δεδομένα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ) υπολογίζουν τον μέσο όρο εμφάνισης σε 62 ανά 10.000 άτομα, γεγονός που υποδηλώνει ότι περίπου ένα στα 160 παιδιά ενδέχεται να εμφανίσει Διαταραχή Αυτιστικού Φάσματος.
Σύγχρονες έρευνες εξετάζουν πλέον εντατικά τις επιπτώσεις των φλεγμονωδών καταστάσεων (ανοσολογική ενεργοποίηση) τόσο της εγκύου μητέρας όσο και του νεογνού κατά τους πρώτους μήνες της ζωής του στην παθογένεια της διαταραχής.

Η ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΒΕΛΟΝΙΣΜΟΥ ΩΣ ΥΠΟΣΤΗΡΙΚΤΙΚΗ ΦΡΟΝΤΙΔΑ

> Η διάγνωση των Διαταραχών Αυτιστικού Φάσματος τίθεται αποκλειστικά από εξειδικευμένους Παιδοψυχιάτρους ή Αναπτυξιολόγους.
Ο ιατρικός βελονισμός και η αρωματοθεραπεία λειτουργούν αυστηρά ως συμπληρωματικά και υποστηρικτικά εργαλεία, και σε καμία περίπτωση δεν υποκαθιστούν τις ενδεδειγμένες θεραπείες πρώτης γραμμής, όπως η λογοθεραπεία, η εργοθεραπεία και η ειδική διαπαιδαγώγηση.
Ο ιατρικός βελονισμός χρησιμοποιείται ευρέως στην Κίνα ως υποστηρικτική μέθοδος για τη διαχείριση διαφόρων νευρολογικών και αναπτυξιακών δυσλειτουργιών.
Σύγχρονες κλινικές δοκιμές έχουν δείξει ότι η εφαρμογή του ιατρικού βελονισμού ως υποστηρικτική φροντίδα, συνδυαστικά με τις καθιερωμένες συμπεριφορικές και εκπαιδευτικές παρεμβάσεις, συμβάλλει στη μείωση των συνολικών βαθμολογιών στην Κλίμακα Βαθμολόγησης Παιδικού Αυτισμού (CARS) και στη σχετική λίστα ελέγχου συμπεριφοράς.

ΝΕΥΡΟΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΗ ΕΠΙΔΡΑΣΗ ΚΑΙ ΟΦΕΛΗ

Μέσω της ήπιας περιφερικής νευροδιέγερσης, ο ιατρικός βελονισμός επιδρά θετικά στη λειτουργία του εγκεφαλικού φλοιού, βοηθώντας στη:

• Μείωση της αισθητηριακής υπερδιέγερσης και του νευρικού ερεθισμού.
• Βελτίωση της συγκέντρωσης, της προσοχής και της βλεμματικής επαφής.
  Ρύθμιση και εξισορρόπηση του Αυτόνομου Νευρικού Συστήματος, ενισχύοντας τη φάση της χαλάρωσης.

Η ΣΥΝΕΡΓΙΚΗ ΔΡΑΣΗ ΤΗΣ ΑΡΩΜΑΤΟΘΕΡΑΠΕΙΑΣ ΜΕ ΑΙΘΕΡΙΑ ΕΛΑΙΑ

Παράλληλα, η συμπληρωματική και προσεκτική χρήση ειδικών αιθέριων ελαίων (όπως η λεβάντα ή το ρωμαϊκό χαμομήλι) μέσω της αρωματοθεραπείας μπορεί να λειτουργήσει συνεργικά.
Η εισπνοή των πτητικών αυτών ενώσεων διεγείρει άμεσα το οσφρητικό σύστημα και το μεταιχμιακό (limbic) σύστημα του εγκεφάλου, το οποίο ελέγχει τα συναισθήματα.
Η εφαρμογή τους στο περιβάλλον ή μέσω ήπιων μαλάξεων προσφέρει ένα επιπλέον αίσθημα χαλάρωσης, συμβάλλοντας στη διαχείριση των αισθητηριακών εκρήξεων (meltdowns) και μειώνοντας τα επίπεδα του καθημερινού άγχους στα παιδιά και τις οικογένειές τους.